خواستار واریز به خزانه برای
«بودجه جاری»
نیازمند منابع برای
«سرمایهگذاری و توسعه»
مسدودسازی حسابها در شرایط تحریم خارجی، به معنای توقف کامل پروژههای تولید و تعمیرات است.
این پول «درآمد جدید» نیست. شرکت نفت سودده نیست و درآمدش مستقیماً به خزانه میرود. این فقط جابجایی پول از حساب «عمرانی» به «جاری» است.
سازمان مالیاتی پول را نقداً میخواهد، در حالی که تسویه حساب نفت با پتروشیمیها بلندمدت و اعتباری است.
عدم پرداخت به پیمانکاران و توقف پروژههای حیاتی «حفظ و نگهداشت تولید» و تعمیرات اساسی.
توقف توسعه در «پارس جنوبی» (باخت رقابت به قطر) و «غرب کارون» (باخت رقابت به عراق) و از دست رفتن دائمی ثروت ملی.
سقوط تولید گاز و کسری خوراک صنایع (پتروشیمی، فولاد، سیمان) و تبدیل شدن ایران به واردکننده گاز.
تزریق ۷۰۰ همت به هزینههای جاری (مانند حقوق) برای حل کوتاهمدت بحران کسری بودجه.
نتیجه: توقف رشد
تأمین مالی امروز به قیمت از دست دادن درآمدهای آتی و دائمی.
تخصیص ۷۰۰ همت به پروژههای توسعه میادین مشترک و فشارافزایی پارس جنوبی.
نتیجه: خلق ثروت در آینده
نفت معامله با پتروشیمی را در سامانه مؤدیان ثبت میکند (تأمین شفافیت).
نفت معادل رقم مالیات را به جای واریز به خزانه، مستقیماً صرف توسعه میادین مشترک میکند.
خزانهداری کل کشور بر نحوه هزینهکرد این منابع در پروژههای توسعهای نظارت میکند.
مالیات واقعی از خریدار نهایی یا از سود صادراتی پتروشیمی (انتهای زنجیره) اخذ میشود.